نوع مقاله : علمی - پژ‍وهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، واحد تحصیلات تکمیلی استان تهران، ایران

2 استادیار زبان‏شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشیار زبان‏شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

4 استادیار زبان‏شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

چکیده

در این مقاله رد وابسته در زبان فارسی بر اساس دو رویکرد پیشنهادی در برنامه‌ی کمینه‌گرا به نام‌های «حرکت کناره‌ای» و «ادغام متقارن» تحلیل می‌شود. این مقاله ادعا می‌کند که رویکرد «حرکت کناره‌ای» با قائل شدن به حرکت کناره‌ای یک گروه اسمی از بند ادات به بند اصلی جمله جهت بازبینی و ارزش‌گذاری مجدد مشخصه‌ی حالت خود، با مبانی برنامه‌ کمینه‌گرا مبنی بر حذف شدن مشخصه‌های تعبیرناپذیر پس از ارزش‌گذاری آن‌ها، در تضاد است. استفاده از رویکرد «ادغام متقارن» و پذیرش رد وابسته به‌عنوان یک گروه اسمی مشترک بین بندهای ادات و اصلی جمله نیز با توجه به نمونه‌های زبانی از زبان فارسی که در آن‌ها مشخصه های حالت مختلفی برای گروه اسمی مشترک در بندهای جمله وجود دارد، نمی‌تواند مبنای توضیح این پدیده نحوی قرار گیرد. شواهد تجربی از زبان فارسی، نشان‌دهنده ویژگی‌های متفاوتی برای ساختارهای دارای رد وابسته است به‌گونه‌ای که گروه اسمی جابه‌جاشده می‌تواند دارای مشخصه حالت متفاوتی در هر دو بند جمله باشد و وجود ضمیر در جایگاه رد اصلی در جمله باعث بدساختی جمله نمی‌شود. این مقاله ادعا می‌نماید که شواهد تجربی از زبان فارسی باستان و میانه مبنی بر عدم وجود جمله‌های دارای رد وابسته در آن‌ها و همچنین شواهد زبان فارسی نو مبنی بر ویژگی‌های خاص این پدیده ، نشانگر این واقعیت است که زبان فارسی فاقد پدیده نحوی رد وابسته است و ساختارهایی از زبان فارسی نو که در آن‌ها به‌ظاهر رد وابسته وجود دارد، نشان‌دهنده تغییرات تدریجی در زبان فارسی نو و پیدایش این نوع از ساخت‌ها است.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Persian Language, a Language without Parasitic Gap

نویسندگان [English]

  • SEYYED MAHDI SADATI NOOSHABADI 1
  • Mehdi Sabzevari 2
  • Narjes Banou Sabouri 3
  • Mazdak Anoushe 4

1 PhD. Candidate for Linguistics, Payam-e-Nour University, Tehran, Iran

2 Assistant Professor of Linguistics, Payam-e-Nour University, Tehran, Iran

3 Associate Professor of Linguistics, Payam-e-Nour University, Tehran, Iran

4 Assistant Professor, Department of Linguistics, University of Tehran, Iran

چکیده [English]

In this paper the parasitic gap in Persian language is explained by using the explanations provided by two proposed approaches in the Minimalist Programme namely as “Sideward Movement” and “Symmetric Merge”. In “Sideward Movement” the parasitic gap is considered as a NP which after valuing its uninterpretable feature in the adjunct clause, moves to the main clause to value its uninterpretable feature again and then moves to the specifier of the CP. This explanation is problematic since the uninterpretable features are checked and deleted after being valued. In the “Symmetric Merge” approach the parasitic gap is considered as a shared NP between the adjunct and main clauses by having the same case feature in two clauses. This approach cannot explain the parasitic gap in Persian language since in some example the moved NP has two different case features. After reviewing other examples from the old, middle, and new Persian languages and finding that the parasitic gap has particular characteristics such a grammaticality of the sentence even when we have pronoun in the situation of the real gap, it is concluded that the Persian language is a language without parasitic gap.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Parasitic gap
  • Minimalist Programme
  • Sideward Movement
  • Symmetric Merge