نشریه های علمی انتشارات
اطلاعات شماره: سال. ۸, شماره. ۱۵,(۱۳۹۵): مجله زبانشناسی و گویشهای خراسان

عنوان مقاله: تحلیل یک نوع فعل مرکب فارسی بر اساس نظریه اشتقاق فاز


صفحات: 53-74

DOI: 10.22067/lj.v8i15.60062

چکیده
فعل‌های مرکب در زبان فارسی از زایایی بالایی برخوردارند. این فعل ها، از یک طرف ساختاری ترکیبی و نحو بنیاد دارند، اما از طرف دیگر، عملکرد آن‌ها در نحو یکپارچه و به صورت یک هستة واژگانی منسجم است و هم چنین درونداد فرایندهای ساختواژی قرار می گیرند. در این پژوهش، فرض بر این است که فعل‌های مرکب عمل کرد دوگانه صرفی-نحوی دارند. هدف پژوهش حاضر این است که نشان دهد فعل‌های مرکب ساخته شده با فعل سبک "کرد" در زبان فارسی دارای ساخت اشتقاقی فازگونه هستند. داده های تحقیق، نمونه هایی از فعل های مرکب هستند که از فرهنگ دو جلدی سخن استخراج شده اند. مبنای نظری این تحقیق با روش های اشتقاقی مطرح شده در آثار چامسکی (۲۰۰۰؛ ۲۰۰۱؛ ۲۰۰۸) ، مرنتز (۲۰۰۱؛ ۲۰۰۷) هم سویی دارد، هرچند از بعضی مفاهیم نظری در نظریه های ساختواژی همچون لیبر (۱۹۸۰) هم استفاده شده است. نتایج نشان می دهند که فعل های مرکب دارای اشتقاقی فازگونه اند. در زبان فارسی، ریشه فعل و جزء غیرفعلی در دامنة یک فاز ساختواژی ادغام می شوند سپس آن ریشه ها برای رفع نیازهای اشتقاقی یا محاسباتی به پوستة آن فاز ساختواژی حرکت می کنند که در آن جایگاه تحت تأثیر عملیات های نحوی می توانند به جایگاه های نحوی حرکت کنند و گسترش یابند.

کلمات کلیدی:   ساختواژه، فعل مرکب، کمینگی، اشتقاق، فاز.

مراجع

دریافت نسخه XML

تمام متن: PDF
دانلود : 175 PDF
دانلود : 119

بازدید: 298

تاریخ دریافت: 1395/08/12 , تاریخ پذیرش: 1395/10/15 , تاریخ انتشار: 1395/11/10

ایمیل این مقاله (نیازمند ورود )
ایمیل به نویسنده (نیازمند ورود )