##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

فاطمه نعمتی

چکیده

هدف این مقاله بررسی جایگاه نشانة زبانی و نحوة تعامل آن با سایر نظام های نشانه ای ارتباطی از چشم انداز نوعی نشانه شناسی ارتباط-محور و انسان مدار است. بر اساس بررسی تاریخچة نشانة زبانی و جایگاه آن در مطالعات نشانه شناختی معاصر در چارچوب دو پارادایم اصلی نشانه شناسی پیرسی و سوسوری و از دیدگاه های مختلف فلسفی- منطقی، رایانه‌ای، فلسفة علم و ادبی، این تعریف از نشانة زبانی پیشنهاد می‌شود که همة واحدهای زبانی در کاربردهای مختلف تحت اللفظی و غیرتحت اللفظی به شرط وجود تفسیرگر انسانی در ارتباط، نشانه هستند. این نوع نشانه در کنار دیگر نشانه‌های ارتباطی غیرزبانی می تواند موضوع مورد مطالعه نشانه شناسی باشد. در هر واقعة ارتباطی، عناصر نشانه ای زبانی و غیرزبانی با توجه به بافتِ رمزگانِ وقوع آن (منطقی، اجتماعی یا زیبایی-شناختی) به نسبت های متفاوت در تعامل هستند و برجستگی هر یک از این مجموعه نشانه ها در ارتباط به تجربة تفسیری متفاوتی منجر می شود.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
نعمتی ف. (2014). بررسی نحوة تعامل نشانه های زبانی با سایر نشانه‌های ارتباطی. زبانشناسی و گویش های خراسان, 5(8), 81-102. https://doi.org/10.22067/lj.v5i8.34488
نوع مقاله
علمی - پژ‍وهشی